آن بيم دارم كه در مجازات من مهلت داده باشى ! از اين رو سزاوار است كه من از فزونى گناهانم حيا كنم ! وانگهى از من پرده درى نكرده ، و عيب مرا فاش ننمودى و روزيم را نبريدى ، و ستمگرى را بر من مسلّط نفرمودى و به عنوان كيفر گناهم پرده از عيبهايم نگشودى ، به گونه‌اى مرا واگذاشتى كه گويا هيچ گناهى ندارم و از خطايم دست برداشته‌ام ! و مرا به آنچه ندارم ستودى ! در حالى كه من در مخالفت با نفس خويش بر جنايتى كه با دستان خود و با حركت روى پاهاى خودم و به مباشرت اين پيكرم مرتكب شده‌ام و چشمانم به آن نگريسته و گوشهايم آن را شنيده و با اعضاى بدنم انجام داده و با زبانم گفته‌ام و دلم بر آن بستگى داشته ، اقرار مىكنم ! بنابراين خدايا من سزاوار زوال نعمت تو و عذاب ناگهانى و شايسته مجازات توام ، به خاطر آنكه نسبت به گناهانت گستاخى كردم و حقوق تو را ضايع نمودم ! خدايا ! من صاحب گناهان فراوانى هستم كه بىشمار است و داراى جرم بزرگم ! منم آنكه عقوبت را به جان خود خريدم و با كوشش و توان خودم با گناهان خودم را دچار عذاب كردم و با تمام توان خود را در معرض وسايل نابودى قرار دادم ! خداوندا ! منم آن كسى كه به هنگام نافرمانيهاى تو نعمت تو را پاس نداشتم و در وقت بيم گرفتارى گناهان را ترك نكردم ، در برابر هواى نفس نايستادم و تو را در نظر نگرفتم . خدايا ! منم آن كه بهنگام گناهان نهى تو را نينديشيدم و در وقت لذّتها منع تو را ناديده گرفتم و خيرخواهى تو را به وقت شهوت پذيرا نگشتم و پس از حلم و بردباريم به نادانى گراييدم و پس از علم و دانايى به ستم رو آوردم .